Alchemia a Kamień filozoficzny

Kamień filozoficzny

Alchemia a kamień filozoficzny

 W Alchemii proces przemiany substancji traktowany był jako wyraz wewnętrznego rozwoju. Przez stulecia alchemicy starali się wytworzyć kamień filozoficzny, a przy okazji dokonali wielu innych odkryć.  

Alchemia to coś więcej niż tylko pogoń za złotem. Alchemia to także sztuka królewska, która od wieków poszukiwała kamienia filozoficznego.

Samo słowo alchemia pochodzi z języka arabskiego. Nie jest jednak znana dokładna etymologia. Pierwotnie uważano, że miało oznaczać „ sztukę pochodzącą z kraju Khem”. Krem to arabska nazwa Egiptu.  

Źródła alchemii są bogate i różnorodne. Obejmują praktyczne umiejętności starożytnych złotników, teorie mistycznych kultur wschodniego pochodzenia, czy teorie greckich filozofów.

W czasach alchemii nie istniało rozgraniczenie miedzy magią i nauką. Dziś inaczej postrzegamy rzeczywistość, jednak w przeszłości alchemia była czymś wyjątkowym i głęboko w nią wierzono. Z Alchemii z czasem wyodrębniła się dzisiejsza chemia.  

Kiedyś złoto było atrybutem władzy i zamożności, a zarazem był to taki metal, który był odporny na korozję i zawsze lśnił.

Poszukiwaniom kamienia filozoficznego, przyświecały jednocześnie dwa, ściśle powiązane ze sobą cele. Po pierwsze dla alchemików ważne było odkrycie sposobu transmutacji, czy przemiany pospolitych, tanich metali w szlachetny kruszec. Drugi cel mówił o rozwoju i doskonaleniu duszy. 

Czym tak naprawdę miał być kamień filozoficzny? Nie chodziło im bynajmniej o jakiś wielki głaz, czy kamienna tablica wypełniona sekretem mądrości. Kamień filozoficzny to nazwa substancji, która miała być uzyskana drogą długotrwałego i skomplikowanego procesu z pewnych pierwiastków.

Trudnością jednak dla alchemików był dobór substancji i pierwiastków. Alchemicy liczyli na to, że uda im się stworzyć, skondensowaną o niewielkich rozmiarach, materialna replikę ducha wszechświata. Dodana w małych ilościach, miała przemieniać zwykłe metale w złoto. Miała tez być lekarstwem na wszelkie choroby. Wszystkie poczynania alchemików miały tylko jeden cel,- stworzenie kamienia filozoficznego. Nie udało im się go stworzyć, ale podczas różnych prób dali podwaliny pod dzisiejsza chemię. Wynaleźli wiele substancji i dokonali wielu odkryć.

Adepci tej sztuki byli osobami o wszechstronnych zainteresowaniach i wiedzy.

Interesowali się medycyną, religią, filozofią, logiką czy magią. Świat traktowano jako jedność i różne dyscypliny miały odsłaniać rozmaite aspekty tej jedności, wspólnie prowadzące do lepszego zrozumienia wszechświata.  

Najsłynniejsi Alchemicy żyli na Bliskim Wschodzie. Arabski alchemik Dżabir ( 722-815), który stworzył p[pierwszy prototyp destylatora. Alchemik Perski Al.-Razi (866-925), pisał księgi poświęcone medycynie, naukom przyrodniczym.

W XIII wieku żył Albert Wielki, biskup Kolonii znany przedstawiciel scholastyki, który tez parał się alchemią.

W XVI wieku Paracelsus, który jest postrzegany za jednego z największych Alchemików wszechczasów, stworzył wiele leków. 

W laboratorium alchemika musiało znajdować się kilka pieców, pozwalających na uzyskiwanie różnych temperatur, miechy służące podsycaniu ognia i szklana maska dla ochrony twarzy. w pomieszczeniu musiały znajdować się aparaty destylacyjne, półki pełne słoi z metalami i nie tylko. Poszukiwacze kamienia filozoficznego szukali sobie pomieszczeń odosobnionych, gdzieś w piwnicach lub na strychach, w miejscach, w których nie budziliby uwagi ciekawskich.

Alchemicy lękali się władz Kościoła, który był bardzo negatywnie nastawiony na wszelkie formy uzyskiwania wiedzy o duszy czy wszechświecie.

Prześladowania przez Kościół Katolicki były bardzo częste i niebezpieczne dla alchemików.  

Alchemicy wykorzystywali wiele różnych substancji, takich jak miedź, ołów, siarka, arszenik, mocz ludzki, żółć i wiele, wiele innych.

Składniki łączono ze sobą i dzielono, podgrzewano i studzono, odparowywano i skraplano itd.